Wybuchające gwiazdy

Życie gwiazdy zależy głównie od jej masy. Kiedy gwiazda taka jak Stonce wyczerpie już swe wodorowe „paliwo", jej helowe jądro kurczy się. a warstwy zewnętrzne ekspandują na zewnątrz i gwiazda przekształca się w czerwonego olbrzyma. Po pewnym czasie traci ona zewnętrzną otoczkę i pozostaje tylko małe, jaskrawo świecące jądro, czyli biały karzeł. Stopniowo stygnie stając się wreszcie czarnym, nie świecącym, kartem. Gwiazdy o masach kilkakrotnie większych od masy Słońca mają krótki żywot. Kiedy ich jądrowe paliwo wyczerpuje się zmieniają się w nadolbrzymy. W końcu pod wptywem sity grawitacji ich jądra zapadają się gwałtownie, a wyzwolona energia powoduje wybuch gwiazdy jako supernowej, rozrywając ją na kawałki. Wówczas przez moment gwiazda świeci wiele milionów razy jaśniej od Słońca. Supernowa, która rozbłysła w sąsiedniej galaktyce w lutym 1987 r.. była widoczna z Ziemi gotym okiem. Tak jasna supernowa byta pierwszą od 383 lat. Jeśli masa początkowa gwiazdy byta odpowiednio duża, po jej wybuchu może pozostać małe ciało, zwane gwiazdą neutronową, o rozmiarach rzędu kilkudziesięciu kilometrów. Jest ona zbudowana z samych neutronów, jej gęstość zatem może przewyższać wielokrotnie nawet gęstość biatego karta.